Aanhoort het noodlot, fel en wreed
van een kind, dat op z’n nagels beet,
Een kind, dat met zijn eigen tanden
tot zijn schade en zijn schande
stukjes van zichzelf opat
en in zijn onverstand vergat,
dat als die eerste hapjes smaken,
men aan zichzelf verslaafd kan raken.
Zo vergaat het menig kind
dat zichzelf zo lekker vindt,
ook het kind uit dit verhaal
genoot zo van zijn eigen maal
dat het verder alle dagen
in extase door blijft knagen.
Reeds was het kwaad niet meer te stoppen
reeds kloof hij aan zijn vingertoppen
en zette weldra ook zijn tanden
in de stompjes van zijn handen.
En tot ontzetting van zijn ouders
in zijn bovenarm en schouders
Voldaan keek hij toen in het rond
en sprak met overvolle mond
"Ík vind mijzelf, als U
‘t wilt weten
gewoon een kind om op te vreten !"
En hief alweer een been omhoog
en knabbelde aan zijn eksteroog
Men hoorde hem vraatzuchtig smakken
op de pezen van zijn hakken,
zag hem zalig d’ogen sluiten
toe hij beet kreeg in zijn kuiten.
Reikhalzend happen naar zijn dij
helaas, hij kon er niet meer bij
en is - zienderogen afgenomen -
van de honger omgekomen
Heel duid’lijk is hier het moraal
Wordt nooit uw eigen kannibaal...
